از امروز بازم می خواهم به یک سری آدم گیر بدهم و به قول دوستان گند قضیه را در بیارم. نمی دانم شنیدیده باشید یا نه ولی از دید بسیاری از شرکتهای خارجی و داخلی، ایران قبرستان تجهیزات آزمایشگاهی محسوب می شود. اولین بار عین این جمله را از یک آقای دکتر فیزیک آلمانی که صاحب یک شرکت تولیدی تجهیزات پژوهشی بود شنیدم. و جالب هم بود که بعدش گفت ما به همین دلیل اهمیت چندانی به مسائل بعد از خرید ایرانی های نمی دهیم! آنها یک دستگاهی را می خرند بعد می گذارندش توی انبار تا خاک بخوره. و دیگه نه بحث آموزشی پیش می آید و نه گارانتی و نه پشتیبانی علمی.
از آن زمان تا کنون شاید این جمله را بیش از صد بار از چنین افرادی شنیده باشم. توی هر دانشگاه یا پژوهشکده ای که بروید ده ها انبار پیدا می کنید که توی آنها میلیون ها دلار تجهیزات دارند خاک می خورند ولی کسی حق نداره به آنها دست بزنه و یا با آنها کار کنه، انگار فقط آنجا هستند تا این همه سرمایه تاریخ مصرفشون بگذره و در آخر به عنوان آهن قراضه فروخته شوند.
یادمه یکبار یک بنده خدایی می گفت چند سال پیش توی پژوهشگاه صنعت نفت که به جرائت می شه گفت از با در و پیکر ترین پژوهشگاه های ایرانه، یک میکروسکوپ الکترونی را چون جاش مناسب نبوده، کندند! و بعد هم به عنوان آهن قراضه فروخته اند! فقط تصور کنید قیمت یک میکروسکوپ الکترونی از همان مارک حداقل 300 – 400 هزار یورو است!!
این سئوال که چرا باید در کشور ما با وجود این همه استعداد درخشان و استادان تراز اول و این همه کمبود امکانات آزمایشگاهی چنین اتفاقاتی بی افتد جای بحث دارد. از یک طرف دانشگاهیان همیشه از کمبود امکانات و نداشتن وسایل آزمایشگاهی می نالند و از طرف دیگر اصلا نمی دانند توی دانشگاه خودشان چه امکاناتی وجود دارد و اگر هم بدانند کسی را ندارند که بتواند این دستگاه ها را راه بی اندازد و یا با آنها کار کند و بنابراین این همه پول را حرام می کنند و دوباره کلی تجهیزات می خرند.
ادامه دارد ...